Killarney – co warto zobaczyć? Najciekawsze atrakcje

Sercem regionu i głównym magnesem dla odwiedzających jest rozległy Park Narodowy Killarney z siecią jezior, malowniczym wodospadem Torc oraz historycznymi rezydencjami, takimi jak dom Muckross. Równie fascynujące okazują się górska przełęcz Gap of Dunloe, średniowieczny zamek Ross czy całodniowe wyprawy trasami Pierścienia Kerry i Półwyspu Dingle. Zaplanuj wizytę tak, by odkryć to, co najcenniejsze w tej części Irlandii.

Jak zaplanować wizytę w Parku Narodowym Killarney?

Park Narodowy Killarney został oficjalnie utworzony w 1932 roku, a w 1981 roku wpisano go na listę rezerwatów biosfery UNESCO. Obiekt rozpościera się na obszarze, który zajmuje powierzchnię około 10 000 hektarów w sąsiedztwie miasta Killarney. Jego krajobraz definiują trzy główne jeziora: Lough Leane, Muckross Lake i Upper Lake, które łącznie stanowią niemal jedną czwartą całkowitej powierzchni terenu chronionego.

Rzeźbę terenu urozmaica pasmo MacGillycuddy’s Reeks ze zwieńczeniem w postaci Carrauntoohill (1039 m n.p.m.), czyli dachu całej Irlandii. Do samego parku prowadzi dobrze utrzymana sieć dróg, a kluczowe atrakcje łączy popularna trasa N71. Osoby bez własnego środka lokomocji mogą śmiało skorzystać z lokalnych shuttle busów, które dowożą do najważniejszych punktów widokowych i zabytków. Na miejscu działa także wygodna usługa autobusu hop-on hop-off Killarney, która w pętli objeżdża wszystkie cenniejsze zabytki, od panoramy w Aghadoe po wodospad Torc.

Co zobaczyć w sercu parku narodowego?

Centralną część rezerwatu najlepiej poznawać, łącząc krótkie spacery z podziwianiem architektury wtopionej w zieleń. W sąsiedztwie jeziora Muckross Lake wznosi się elegancka posiadłość, z której okien rozciąga się widok na taflę wody i górskie grzbiety. W odległości krótkiego marszu znajdują się ogrody, ruiny opactwa oraz jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków militarnych regionu.

Muckross House i ogrody

Ta elżbietańska posiadłość została wzniesiona w 1843 roku z inicjatywy Henry’ego Arthura Herberta, który cenił sobie bliskość jeziora. Dom kryje 65 pokoi wypełnionych oryginalnym wyposażeniem z połowy XIX stulecia, a jego korytarze opowiadają historię kolejnych właścicieli – od familii Herbertów, przez Lorda Ardilaun z rodu Guinness, po Williama Bowersa Bourne’a. W 1932 roku obiekt przeszedł na własność Wolnego Państwa Irlandii, stając się fundamentem pierwszego irlandzkiego parku narodowego.

Bezpośrednio przy rezydencji powstały Ogrody Muckross, które mają swój początek w połowie XIX wieku. Ich rozkwit napędzała zbliżająca się wizyta królowej Wiktorii, która w 1861 roku zatrzymała się w położonej nieopodal siedzibie Killarney House. Do dziś spacer alejkami ujawnia bogactwo gatunkowe roślin, a od kwietnia do lipca uwagę przykuwają intensywnie kwitnące rododendrony. Wstęp do ogrodów pozostaje bezpłatny od świtu do zmierzchu. Bilet do wnętrza domu kosztuje 9,00€, a za wizytę na pobliskiej farmie historycznej, pokazującej życie irlandzkich gospodarzy z początku XX wieku, zapłaci się tę samą kwotę. Dostępny jest również bilet łączony w cenie 16,00€.

Ruiny opactwa Muckross

Niedaleko od posiadłości wznoszą się mury opactwa Muckross, założonego jako klasztor franciszkański w 1440 roku. Mnisi wiedli w nim spokojną egzystencję do 1589 roku, gdy z rozkazu Elżbiety I zostali wygnani. Ostateczne zniszczenia przyniosła nawałnica wojsk Olivera Cromwella w 1653 roku, lecz mimo pożogi bracia zakonni trwali na miejscu jeszcze kolejnych czterdzieści pięć lat – aż do 1698 roku. Dziś w pozostałościach budowli można przechadzać się wąskimi korytarzami, zaglądać do ciemnych komnat oraz wejść na dawną wieżę klasztorną. Centralny dziedziniec porasta wiekowe drzewo, tworząc scenerię, w której historia wylewa się dosłownie z każdej szczeliny kamiennych bloków.

Zamek Ross

Na brzegu jeziora Lough Leane dumnie prezentuje się zamek Ross, zbudowany prawdopodobnie w 1420 roku przez wodza O’Donoghue Mór. Charakterystyczną sylwetkę warowni z pięcioma kondygnacjami i narożnymi basztami wzmocniono w XVII stuleciu, gdy rodzina Browne dodała do niej w pełni ufortyfikowany dom. W murach obiektu mieścił się niegdyś magazyn, pomieszczenia straży, kuchnia, jadalnia, komnaty właścicieli oraz sala balowa odizolowana kamienną podłogą na wypadek pożaru. Zamek był ostatnią twierdzą irlandzką zdobytą przez armię Cromwella w 1653 roku.

Według lokalnej legendy pierwszy mieszkaniec – O’Donoghue – spoczywa teraz na dnie jeziora i bacznie obserwuje swoją dawną siedzibę.

Zwiedzanie wnętrz odbywa się wyłącznie z przewodnikiem i dostarcza solidnej porcji wiedzy o militarnej przeszłości regionu. Dla osób, które wolą podziwiać budowlę z zewnątrz, najkorzystniejszy kadr oferują ławeczki oraz romantyczny mostek, skąd twierdza odbija się w tafli jeziora. Bilet normalny kosztuje 5,00€.

Która trasa widokowa w okolicy jest najbardziej spektakularna?

Południowo-zachodnia Irlandia słynie z zapętlonych szos przecinających górskie przełęcze, nadmorskie wioski i stanowiska archeologiczne. Wybór pada zwykle między trzema klasykami: Pierścieniem Kerry, Półwyspem Dingle oraz rzadziej uczęszczanym Półwyspem Beara. Każda z dróg oferuje inny charakter krajobrazu i inny poziom dzikości, dlatego podjęcie decyzji ułatwi szybkie porównanie.

Na Pierścieniu Kerry napotkasz osady Glenbeigh, Waterville, Sneem i Kenmare, a także prehistoryczny Fort Staigue czy Centrum Dziedzictwa Caherciveen. Sam przejazd biegnie fragmentem Drogi Atlantyckiej (Wild Atlantic Way). Warto jednak mieć świadomość, że szosa nie zawsze prowadzi bezpośrednio wzdłuż wybrzeża – przez większą część trasy jedzie się zwykłą drogą, a punkty widokowe są rozlokowane w sporych odstępach.

Półwysep Dingle i Slea Head

Trasa wokół półwyspu wiedzie przez Miltown i Castlemaine, po czym dociera do portowego Dingle, gdzie znajduje się akwarium Dingle Oceanworld. Dalej szosa piętrzy się ku Slea Head – najdalej wysuniętemu na zachód punktowi Europy. Krajobraz wypełniają starożytne domostwa wczesnochrześcijańskie, takie jak Oratorium Gallorus, oraz chaty ulowe dawnych mnichów. Z nabrzeża dostrzec można archipelag Wysp Blasket, które lokalni mieszkańcy żartobliwie nazywają „następną parafią po Ameryce”. Rejsy na wyspy kursują codziennie z Dingle i Dunquin, a Centrum Interpretacyjne Wysp Blasket przybliża dziedzictwo literackie tego miejsca.

W wodach okalających półwysep przez lata rezydował słynny delfin Fungi, który stał się żywą ikoną regionu. Całość wyprawy zajmuje przeciętnie sześć godzin, a elastyczność własnego transportu pozwala zatrzymać się przy każdej zatoce. Osoby preferujące zorganizowane formy mogą wykupić wycieczkę autobusową z Killarney, Cork lub Limerick już od 30 euro.

Dzikość Półwyspu Beara

Ring of Beara rozpościera się od Glengarriff do wyspy Dursey i z powrotem w kierunku Kenmare oraz Killarney. Trasa liczy około 230 km i jest uznawana za najdzikszą z trzech pętli. Główne osady po drodze to Allihies, Ardgroom, Castletownbere i Eyeries. Przejazd przez Healy Pass gwarantuje panoramy na poszarpane wybrzeże, a na szlaku nie brakuje kamiennych kręgów i grobów klinowych.

Beara to obszar, gdzie góry niemal wpadają do oceanu, a na drogach spotyka się więcej owiec niż samochodów.

Gap of Dunloe – czym zachwyca ta przełęcz?

Gap of Dunloe to wąska górska szczelina oddzielająca pasma MacGillycuddy’s Reeks i Purple Mountain Group. Szacuje się, że ukształtowała się około 25 000 lat temu podczas ostatniego zlodowacenia. Nazwa pochodzi od irlandzkiego Dún Lóich, czyli fortu wodza Lóicha, który według przekazów miał władać jedną z pięciu starożytnych prowincji wyspy.

Przez przełęcz ciągnie się odcinek długości 11 kilometrów, zamknięty dla zwykłego ruchu samochodowego. Pierwszeństwo mają na nim piesi, rowerzyści oraz konne zaprzęgi, które można wynająć przy punkcie startowym – Kate Kearney’s Cottage. To właśnie tam znajduje się restauracja, parking i stanowiska dorożek. Pieszy spacer do najbardziej fotogenicznego punktu, czyli Wishing Bridge nad rzeką Loe, zabiera zaledwie kilkanaście minut. Tradycja głosi, że życzenia wypowiedziane na tym kamiennym moście mają szansę się ziścić.

Dla osób szukających dłuższej przygody przygotowano wariant łączony: przejście całej przełęczy, a następnie spływ tradycyjną łodzią przez jeziora Upper Lake, Long Range aż do Spotkania Wód i bystrzy prowadzących do Dolnego Jeziora, skąd już rzut beretem do zamku Ross. Taka całodniowa wycieczka dostarcza maksymalnej różnorodności – od górskiej wspinaczki po relaks na wodzie w otoczeniu starych dębowych lasów.

Jakie mniej oczywiste atrakcje kryje Killarney i okolice?

Poza sztandarowymi punktami programowymi region oferuje kilka miejsc, które umykają masowej uwadze, a potrafią dostarczyć równie silnych wrażeń. Wystarczy zboczyć z głównej drogi, by trafić na dzikie plaże, odosobnione wodospady lub monumentalne ruiny na wyspie.

Do takich perełek należą między innymi:

• wyspa Innisfallen o powierzchni 85 000 m² na jeziorze Lough Leane z ruinami klasztoru założonego przez św. Finiana Trędowatego,
• plaża Derrynane – rozległa, miękka zatoka dostępna wąską dróżką na południe od wioski Sneem,
• wodospady na rzece Crinnagh, do których wiedzie krótka, 10-minutowa ścieżka od drogi N71,
• O’Sullivan’s Cascade w lesie Tomies Wood – kaskada opadająca po omszałych stopniach skalnych,
• pomnik Charliego Chaplina w nadmorskim Waterville, stanowiący zaskakujący akcent na trasie Pierścienia Kerry.

Jak poruszać się po regionie i gdzie szukać noclegu?

Miasto Killarney ma własne lotnisko obsługiwane regularnymi połączeniami z Polski, co czyni je wygodną bramą wjazdową. Alternatywą pozostają lotniska w Cork lub Shannon. Kolejowy dworzec w Killarney, którego historia sięga 1853 roku, od początku napędzał rozwój miejscowości i do dziś stanowi ważny węzeł komunikacyjny. Dojazd autobusem z większych irlandzkich miast także nie nastręcza problemów. Na miejscu wiele osób decyduje się na wynajem auta, ponieważ pozwala to swobodnie docierać do takich punktów, jak Cronin’s Yard, skąd rusza szlak na Carrauntoohill.

Baza noclegowa rozrzucona jest od centrum Killarney po spokojne przedmieścia, takie jak Fossa, gdzie działają kameralne pensjonaty typu Bed & Breakfast – oferujące przyzwoity standard i śniadania przygotowywane na bieżąco. Ceny za łóżko w hostelu startują od 20 euro, natomiast prywatny pokój z łazienką na korytarzu można znaleźć już w podobnej kwocie, jeśli zarezerwuje się z wyprzedzeniem. Ze względu na dużą popularność regionu w sezonie od wiosny do jesieni, opłaca się planować noclegi z kilkutygodniowym wyprzedzeniem.