Salar de Uyuni – co warto zobaczyć? Najciekawsze atrakcje

Na Salar de Uyuni warto zobaczyć przede wszystkim białe solnisko, wyspę Isla Incahuasi, cmentarzysko pociągów, kolorowe laguny i gejzery Sol de Mañana. Najpełniejsze wrażenia daje trzy- lub czterodniowa trasa przez Altiplano i rezerwat Eduardo Avaroa. Sprawdź, jak zaplanować przejazd, na co uważać i które miejsca naprawdę zasługują na uwagę.

Co wyróżnia Salar de Uyuni?

Salar de Uyuni leży w południowo-zachodniej Boliwii, na płaskowyżu Altiplano. Zajmuje 10 582 km² i znajduje się na wysokości około 3653 m n.p.m. To największe solnisko na świecie, powstałe po wyschnięciu dawnego słonego jeziora. Gruba skorupa soli przykrywa osady nasycone solanką, w której występują między innymi lit, potas, bor i magnez.

Powierzchnia jest niemal idealnie płaska. Różnica wysokości na całym obszarze wynosi mniej niż 41 cm, dlatego horyzont wydaje się nie mieć końca. W porze suchej biała skorupa tworzy geometryczne wzory, a po opadach cienka warstwa wody odbija niebo i samochody jak lustro.

Salar de Uyuni ma powierzchnię 10 582 km², a różnica wysokości na jego obszarze nie przekracza około 41 cm.

Jakie atrakcje zobaczyć na solnisku?

Sam przejazd po białej pustyni zajmuje zwykle kilka godzin, lecz właśnie wtedy pojawiają się najbardziej charakterystyczne widoki. Kierowca zatrzymuje się w miejscach, gdzie można bezpiecznie wysiąść, zrobić zdjęcia i zobaczyć, jak sól zmienia się w rozległą taflę wody.

Isla Incahuasi

Isla Incahuasi znajduje się wewnątrz Salar de Uyuni. Skalista wyspa jest pozostałością dawnej formacji wulkanicznej i słynie z ogromnych kaktusów. Niektóre osiągają około 20 metrów wysokości, a najwyższe okazy rosły przez setki lat. Wejście kosztuje 30 BOB. Ze szlaku prowadzącego na wierzchołek widać białe solnisko, góry i pojedyncze jeepy znikające na horyzoncie.

Cmentarzysko pociągów

Cementerio de Trenes leży na obrzeżach miasta Uyuni. Znajdują się tam lokomotywy i wagony z przełomu XIX i XX wieku, związane z transportem srebra, miedzi, soli oraz innych surowców. Kiedy kopalnie zaczęły podupadać, część taboru pozostawiono w Uyuni. Dziś ponad 100 skorodowanych konstrukcji tworzy plener fotograficzny, choć miejsce jest zaniedbane i pełne pyłu.

Colchani i muzeum soli

W Colchani mieszkańcy wydobywają sól, produkują z niej pamiątki oraz budują niewielkie elementy wyposażenia. W okolicy można zobaczyć solne rzeźby i muzeum, w którym także przedmioty codziennego użytku wykonano z tego surowca. Trzeba liczyć się z krótkim postojem przeznaczonym na rękodzieło.

Co zobaczyć w rezerwacie Eduardo Avaroa?

Najciekawsze punkty trasy znajdują się nie na samym solnisku, lecz w Eduardo Avaroa National Reserve. Obszar chroniony utworzono w 1973 roku dla ochrony andyjskiej fauny oraz wyjątkowych form geologicznych. Żyją tu flamingi, wikunie, lamy, wiskacze, lisy i ponad 80 gatunków ptaków.

Wjazd do rezerwatu kosztuje 150 BOB. Bilet trzeba zachować, ponieważ może być potrzebny przy powrocie w stronę Chile. Trasa prowadzi przez bezdroża, dlatego zwykły samochód osobowy nie wystarczy.

Laguna Blanca i Laguna Verde

Laguna Blanca leży na wysokości około 4350 m n.p.m. Jej jasna tafla zawdzięcza kolor obecności boraksu. Laguna Verde znajduje się niżej, na wysokości około 4300 m, u stóp wulkanów Licancabur o wysokości 5920 m i Juriques mierzącego 5704 m. Zielony odcień wody zależy od minerałów, wiatru oraz światła.

Laguna Colorada

Laguna Colorada to płytkie, słone jezioro położone na wysokości 4278 m. Woda przybiera barwy od różowej po ciemnoczerwoną, zależnie od pogody, poziomu wody i obecności mikroorganizmów. Przy białych wysepkach z boraksu żerują flamingi chilijskie, andyjskie i krótkodziobe. Głębokość jeziora zwykle nie przekracza jednego metra.

Sol de Mañana i Termas de Polques

Sol de Mañana jest polem geotermalnym położonym na wysokości około 4850–5000 m. Widać tam fumarole, solfatary i wulkany błotne. Ziemia jest gorąca, a intensywny zapach siarki przypomina o aktywności wulkanicznej regionu.

W Termas de Polques można zanurzyć się w wodzie o temperaturze 28–30 stopni. Źródła znajdują się na wysokości około 4400 m, u podnóża Cerro Polques, który wznosi się na 5452 m. Wstęp kosztuje 6 BOB, a korzystanie z toalety również jest płatne.

Pustynie Siloli i Salvadora Dalí

Pustynia Salvadora Dalí zachwyca surowymi, niemal surrealistycznymi formami piasku i skał. Pustynia Siloli jest bardziej kamienista, a jej najbardziej znaną atrakcją pozostaje Árbol de Piedra. Ten około pięciometrowy piaskowcowy ostaniec przypomina drzewo uformowane przez wiatr.

Na jednej z wydm odnotowuje się wysokość około 5109 m n.p.m. W pobliżu znajdują się także laguny Honda, Charcota, Hedionda i Turquiri oraz punkt widokowy na wulkan Ollague.

Jak dotrzeć na Salar de Uyuni?

Najpopularniejszą bazą po boliwijskiej stronie jest miasto Uyuni. Dojazd z La Paz zajmuje nocnym autobusem około 10–12 godzin. Pociąg z Oruro jest wygodniejszy, zwykle kursuje nocą i oferuje koc oraz posiłek. Możliwy jest także lot z La Paz, trwający około godziny.

Osoby podróżujące z Chile często zaczynają trasę w San Pedro de Atacama, położonym na wysokości 2400 m. Miasteczko prowadzi do przejścia granicznego Hito Cajón, znajdującego się na wysokości około 4480 m i obsługującego wjazd do rezerwatu. Z lotniska w Calamie do San Pedro można dojechać busem. Przewoźnik Transfer Pampa realizował takie przejazdy w około godzinę.

Czy można zwiedzać solnisko samodzielnie?

Samodzielny przejazd jest trudny, ponieważ na dużej części trasy nie ma wyraźnych dróg. Nawigacja GPS może stracić przydatność, a kierowcy korzystają z kompasu i znajomości terenu. Potrzebny jest Jeep 4×4 z napędem 4×4, zapas paliwa, woda oraz doświadczenie w jeździe po bezdrożach.

Większość turystów wybiera wycieczkę z Uyuni albo San Pedro de Atacama. Najczęściej spotyka się wariant jednodniowy, trzydniowy lub czterodniowy. Trasy organizowane z Chile mogą kończyć się w Uyuni, więc powrót do San Pedro nie jest konieczny. Warto przed wyjazdem sprawdzić stan pojazdu, liczbę osób w grupie, noclegi, posiłki i sposób przekraczania granicy.

W relacjach podróżnych pojawiały się zarówno dobre, jak i słabe doświadczenia z agencją Prisma Andino. Sama nazwa biura nie zastąpi sprawdzenia samochodu oraz kierowcy. Na tej trasie sprawny pojazd ma większe znaczenie niż atrakcyjna strona internetowa.

Kiedy jechać i jak przygotować się do wysokości?

Sezon suchy trwa zwykle od maja do listopada. Wtedy solnisko jest białe, przejazdy bywają łatwiejsze, a większość atrakcji pozostaje dostępna. Pora deszczowa przypada najczęściej na grudzień–kwiecień. Cienka warstwa wody tworzy wtedy efekt największego lustra świata, lecz opady mogą zamienić część trasy w błotniste rozlewiska.

Noce są zimne. Temperatura może spaść do około -15 stopni, a w prostych hostelach brakuje ogrzewania i ciepłej wody. Na wysokościach powyżej 4000 m zimno odczuwa się znacznie mocniej.

Choroba wysokościowa

Choroba wysokościowa może pojawić się już po przekroczeniu 3000 m, a trasa z San Pedro szybko prowadzi z 2400 m do ponad 4500 m. Typowe objawy to ból głowy, nudności, osłabienie, duszność i problemy ze snem. Rezerwat Eduardo Avaroa osiąga wysokość 5109 m, więc organizm potrzebuje spokojnego tempa.

Wodę należy pić regularnie, wysiłek ograniczyć, a alkohol odstawić. Przy nasilonych objawach trzeba natychmiast poinformować kierowcę i zjechać niżej. Do plecaka włóż ciepłą odzież, śpiwór, okulary przeciwsłoneczne, krem z wysokim filtrem UV, wodę oraz gotówkę na opłaty.

Na trasie Salar de Uyuni wysokość może wzrosnąć z 2400 do ponad 5000 m n.p.m. w ciągu dwóch dni, dlatego ból głowy lub duszność wymagają odpoczynku i obserwacji.