Lubeka – co warto zobaczyć? Najciekawsze atrakcje miasta

Lubeka kusi przede wszystkim swoją wspaniale zachowaną starówką wpisaną na listę UNESCO, z ikoniczną Bramą Holsztyńską i pięcioma strzelistymi kościołami na czele. Miasto oferuje też podróż w świat Hanzy, wyśmienity marcepan oraz możliwość wypoczynku w nadmorskiej dzielnicy Travemünde. Zaplanuj z nami zwiedzanie i poznaj najciekawsze atrakcje dawnej hanzeatyckiej potęgi.

Dlaczego górujące nad miastem strzeliste wieże nazywane są jego wizytówką?

Zanim zanurzysz się w głąb staromiejskich uliczek, Twój wzrok na pewno przyciągnie niezwykła panorama. Lubeka od wieków nosi dumny tytuł Miasta Siedmiu Wież. Charakterystycznego przydomku nie nadano jej przypadkowo – pochodzi od sylwetek pięciu gotyckich świątyń, których hełmy wznoszą się nad dachy ceglanych kamienic. Są to kościoły: św. Jakuba, Mariacki, św. Piotra, św. Idziego oraz katedra. To właśnie te monumentalne świątynie przez stulecia budowały panoramę, która nawet dziś robi ogromne wrażenie i była wzorem dla innych budowli sakralnych w basenie Morza Bałtyckiego.

Sama starówka położona jest malowniczo na wyspie, którą z trzech stron opływają wody rzeki Trave. Taki kształt sprzyjał niegdyś obronie, a dziś tworzy niepowtarzalny klimat. Układ urbanistyczny, ukształtowany w czasach średniowiecznej prosperity, zachował się w niemal nienaruszonym stanie. To właśnie autentyczność tkanki miejskiej, liczącej ponad tysiąc historycznych budynków, sprawiła, że organizacja UNESCO w 1987 roku zdecydowała się wpisać cały obszar na listę światowego dziedzictwa kulturowego.

Co stanowi niekwestionowany symbol miasta i co można przy nim odkryć?

Nie sposób mówić o Lubece bez wizji monumentalnej, lekko przekrzywionej budowli z dwiema potężnymi wieżami. To właśnie Brama Holsztyńska, wzniesiona w latach 1464-1478 według planów mistrza Hinricha Helmstedta. Jej sylwetka, znana z pocztówek i dawnych banknotów, jest dziś absolutną ikoną miasta. Budowla od strony zachodniej robiła wrażenie bogactwem i siłą hanzeatyckiego mieszczaństwa, a jej charakterystyczny przechył wynika z posadowienia na podmokłym gruncie.

We wnętrzach o grubości murów sięgających 3 metrów mieści się obecnie Muzeum Historii Miasta. Możesz w nim prześledzić burzliwe dzieje handlowej potęgi, podziwiając modele statków oraz makietę prezentującą dawną zabudowę. Na placu przed budowlą strzegą jej rzeźby, zwane żartobliwie lwami podagrycznymi.

Tuż obok, przy nabrzeżu rzeki, rozciąga się zespół sześciu budynków o ostrych szczytach. To pochodzące z lat 1579-1745 spichlerze solne. Przechowywano w nich niegdyś „białe złoto” sprowadzane z Lüneburga, niezbędne do konserwacji śledzi – fundamentu ówczesnego bogactwa. Jeden z tych magazynów ma również swój epizod w historii kina, ponieważ pojawił się w kultowym niemym filmie „Nosferatu – symfonia grozy” z 1922 roku.

Gdzie najlepiej odkryć serce dawnej administracji i ducha niezależności?

Spacerując dalej, dotrzesz na jeden z najważniejszych placów. To właśnie tam od ponad siedmiuset lat bije administracyjne serce miasta, czyli Ratusz. Jego budowę rozpoczęto około 1230 roku, co czyni go jednym z najświetniejszych gmachów tego typu w Niemczech. To prawdziwa encyklopedia architektury, gdzie romańskie piwnice sąsiadują z gotycką fasadą, a do całości dostawiono renesansową loggię. Zabytek wciąż pozostaje siedzibą władz, ale udostępnia swoje wnętrza w trakcie wyłącznie wycieczek z przewodnikiem.

Nad budynkami dominuje jednak zupełnie inny kolos – Kościół Mariacki. Ta trójnawowa bazylika, mierząca ponad 100 metrów długości i 120 metrów wysokości, jest największą świątynią w mieście i stanowi archetyp północnoniemieckiego gotyku ceglanego. Do katastrofalnego bombardowania w marcu 1942 roku był on prawdziwą skarbnicą sztuki. Świadectwem tamtych tragicznych wydarzeń są zniszczone dzwony, które do dziś leżą w miejscu upadku.

Poważnie uszkodzony podczas działań wojennych został również bezcenny zegar astronomiczny. Na szczęście lubecki mistrz Paul Behrens zdołał pozyskać fundusze i pieczołowicie go odtworzył. Dziś ten cudowny mechanizm ponownie wskazuje nie tylko godziny, ale i położenie ciał niebieskich.

Jak smakuje Lubeka?

Nie sposób opuścić starówki bez grzechu zanurzenia łyżeczki w słodkiej tradycji. Mowa o marcepanie, który w Lubece ma status dobra chronionego prawnie. Aby nosić miano oryginalnego lubeckiego specjału, masa musi zawierać co najmniej 70% migdałów i zaledwie niewielką ilość cukru. Dzięki temu charakteryzuje się głębokim aromatem i aksamitną konsystencją.

Kulinarną mekką od 1806 roku pozostaje flagowa kawiarnia przy Breite Straße 89. Na jej piętrze urządzono niewielkie, ale fascynujące muzeum, gdzie zobaczysz imponujące rzeźby z tego produktu. Stąd blisko już do symbolu, który zadowoli Twoje kubki smakowe.

Od 1996 roku nazwa „Lübecker Marzipan” jest prawnie chroniona i gwarantuje najwyższą zawartość pasty migdałowej.

Które wnętrza są prawdziwą opowieścią o hanzeatyckiej potędze i miłosierdziu?

Jeśli fascynuje Cię fenomen kupieckiego imperium, koniecznie musisz skierować swe kroki do Europejskiego Muzeum Hanzy. Ten nowoczesny gmach, otwarty w 2015 roku, stoi na terenie dawnego klasztoru dominikanów. Na powierzchni ponad 7400 metrów kwadratowych wciągnie Cię ono w wir interaktywnych wystaw. Dowiesz się, jak związek ponad 160 miast kontrolował handel na przestrzeni od Nowogrodu po Londyn. Pod budynkiem odsłonięto ponadto wykopaliska archeologiczne, które ukazują średniowieczne fundamenty i ulice.

Zupełnie inną atmosferę oferuje zaś Szpital Świętego Ducha. Ufundowany w 1286 roku przez bogatych kupców kompleks jest jednym z najstarszych istniejących tego typu obiektów w Europie. Jego główna sala przypomina jednonawowy kościół, ale podzielono ją na malutkie drewniane kabiny, w których niegdyś mieszkali podopieczni. Mimo upływu wieków miejsce zachowało niezwykle kameralny, duchowy klimat.

W północnej części starówki warto odszukać ślady zupełnie innej historii. Ceglany Brama Zamkowa, zbudowana w 1477 roku, broniła dostępu od strony morza. W jej okolicy zachował się najstarszy datowany budynek w mieście – Kranenkonvent z 1283 roku. Był to niegdyś dom dla beginek, a obecnie ten cichy zaułek jest wspaniałym przykładem świeckiego gotyku ceglanego, z dala od głównego szlaku turystycznego.

Co jeszcze zwiedzić w Lubece poza utartym szlakiem?

Lubeka to również miasto literatury, ponieważ z jej historią związani są wybitni nobliści. Przy Mengstraße 4 stoi biały Dom Buddenbrooków. Ta kamienica była niegdyś własnością rodziny Mannów, a dziś mieści muzeum poświęcone przede wszystkim Thomasowi Mannowi, laureatowi literackiej Nagrody Nobla z 1929 roku. Przeniesiesz się tam w świat słynnej sagi mieszczańskiej. Z kolei przy Glockengießerstraße działa Günter Grass-Haus, mieszczące się w budynku, gdzie słynny noblista z 1999 roku otworzył forum kultury. W zbiorach muzeum podziwiać można nie tylko manuskrypty, ale i jego grafiki czy rzeźby.

Warto też zboczyć w stronę Kościoła św. Jakuba, który jako jeden z nielicznych uniknął zniszczeń wojennych. Dzięki temu zachowały się w nim niezwykle cenne, stare freski i jedne z najstarszych, wciąż grających organów w północnych Niemczech.

Gdy zapragniesz morskiego powietrza i chwili wytchnienia, wsiądź w pociąg i w ciągu około 23 minut dotrzesz do dzielnicy Travemünde – jednego z najpopularniejszych niemieckich kurortów. Możesz tam odpocząć na szerokiej plaży, podziwiać ponad 500-letnią latarnię morską lub zwiedzić zakotwiczony na stałe żaglowiec Passat, który przekształcono w muzeum. To idealne miejsce na zakończenie zwiedzania wakacyjnego dnia.

W czasie spacerów po starówce pamiętaj, aby zaglądać w wąskie przejścia. Właśnie tam kryją się malownicze dziedzińce i ukryte zaułki, które są prawdziwą esencją dawnej Lubeki. Niektóre z nich, jak choćby Füchtingshof czy Hellgrüner Gang, zachowały swój oryginalny urok, gdzie wśród kwiatów czas zdaje się płynąć znacznie wolniej.