Okayama lokalna kuchnia – co warto zjeść?

Planujesz wizytę w Okayamie i zastanawiasz się, co zjeść, żeby nie skończyło się na byle ramenie z dworca? W tym tekście znajdziesz podpowiedzi, jak podejść do lokalnego jedzenia z głową i z przyjemnością. Poznasz dania, po które sięgają mieszkańcy prefektury Okayama, kiedy sami chcą zjeść coś naprawdę dobrego.

Czym wyróżnia się kuchnia Okayamy?

Miasto Okayama leży nad Morzem Wewnętrznym Seto i to od razu widać w karcie wielu restauracji. Jest dużo świeżych ryb, owoców morza i prostych dań, które bazują na tym, co danego dnia przypłynie łodzią do portu. W głębi prefektury pojawia się więcej mięs, makaronów i potraw z rusztu, trochę tak jak w kontynentalnych regionach Europy, gdzie klimat sprzyja treściwszym posiłkom.

Okayama słynie w całej Japonii z owoców. Białe brzoskwinie momo, winogrona Muscat of Alexandria i odmiana Shine Muscat można spotkać tu na targach równie często, jak w Irlandii koszyki truskawek przy drogach. Japończycy nazywają ten region wręcz „królestwem owoców”, a deserowe menu w wielu lokalach wygląda bardziej jak karta w cukierni niż standardowa lista słodkości.

Kuchnia Okayamy łączy proste jedzenie portowych miast z dopieszczonymi deserami z lokalnych owoców. Dzięki temu w jednym dniu możesz zjeść miskę udonu z podrobami, a godzinę później perfekcyjny brzoskwiniowy parfait.

Jeśli lubisz klimat „podróż kulinarna: Irlandia” i wspominasz gęsty chowder z owocami morza, w Okayamie znajdziesz podobną radość z lokalnych składników, choć w zupełnie innym stylu. Tam króluje kuchnia irlandzka, tu rządzi ryż, sos sojowy i dashi, ale podejście „zjeść to, co mamy pod ręką” jest bardzo podobne.

Jakie dania główne z Okayamy warto zjeść?

W prefekturze Okayama powstało kilka potraw, które mieszkańcy traktują jak swoje „daniel dnia” na każdą okazję. Łączą wpływy klasycznej kuchni japońskiej z lokalnymi produktami i odrobiną fantazji, trochę jak irlandzkie zapiekanki czy shepherd’s pie w pubach w Sligo.

Barazushi

Barazushi to najbardziej znane danie z Okayamy. To rodzaj kolorowego chirashi-zushi. Na doprawionym ryżu ląduje mnóstwo dodatków: grillowana sawara (hiszpańska makrela), krewetki, warzywa korzeniowe, cienki omlet, czasem plasterki lotosu. Wszystko krojone tak, żeby wygodnie jadło się pałeczkami i wyglądało jak mała jadalna mozaika.

Danie wywodzi się z czasów, gdy lokalny daimyo ograniczał liczbę składników w potrawach. Mieszkańcy poradzili sobie z tym po swojemu. Ukrywali wiele produktów w jednej misce, a z wierzchu danie wciąż wyglądało skromnie. Dziś nikt niczego nie ukrywa. W dobrej restauracji barazushi przypomina talerz owoców morza z Howth, tylko w wersji na ryżu, a nie na maśle i z frytkami.

Demi-katsudon

Demi-katsudon to jedna z najbardziej sycących potraw w Okayamie. Na misce ryżu ląduje kotlet schabowy w panierce tonkatsu, a zamiast klasycznego jajecznego sosu polewa się go gęstym, brązowym sosem demi-glace. Smaki kojarzą się bardziej z Europą niż z Japonią, co wielu osobom przypomina pierwszego steka „z irlandzkiej wołowiny” z frytkami.

Ten sos nie jest przypadkowy. W okresie modernizacji Japonii kucharze inspirowali się zachodnimi potrawami. Zamiast fish and chips powstały dania w stylu yoshoku, czyli „zachodnim po japońsku”. Demi-katsudon to właśnie lokalna wersja takiej inspiracji. Idealna, jeśli masz apetyt po całym dniu zwiedzania zamku Okayama i ogrodu Korakuen.

Demi-katsudon bywa w menu pubów i barów z domowym jedzeniem, tak jak shepherd’s pie w irlandzkich lokalach. Mieszkańcy zamawiają je, kiedy chcą „smak domu” w trochę bardziej treściwej wersji.

Horumon udon

W Tsuyamie, na północy prefektury, króluje horumon udon. To gruby makaron udon smażony na żelaznej płycie razem z wołowymi podrobami, kapustą i sosem na bazie sosu sojowego. Porcje są konkretne, a zapach przypomina trochę grilla połączonego z ulicznym jedzeniem z festiwalu.

To danie zdecydowanie dla tych, którzy naprawdę są głodni. Jeśli po całym dniu w kurortach nad Morzem Wewnętrznym Seto czujesz się jak po „full Irish breakfast”, ale wciąż masz ochotę na coś wyrazistego na kolację, horumon udon sprawdzi się znakomicie. W małych barach smażą go na twoich oczach, często na tej samej płycie co yakisobę.

Co zjeść z ryb i owoców morza w Okayamie?

Dostęp do Morza Wewnętrznego Seto powoduje, że w Okayamie ryby pojawiają się w kuchni równie często jak ziemniaki i frytki w pubach Dublina. Zamiast fish and chips, dostajesz grillowaną makrelę, ostrygi w placku z kapustą i lekkie sashimi, ale idea jest ta sama. Prostota i świeżość są ważniejsze niż skomplikowana technika.

Kakioko

Kakioko to lokalna odmiana okonomiyaki, czyli japońskiego placka z kapusty, mąki i jajka. W wersji z Hinase do środka dodaje się świeże ostrygi z pobliskich hodowli. Placki smaży się na blasze, polewa gęstym sosem, majonezem i posypuje płatkami ryb bonito. Efekt bywa tak sycący, że spokojnie zastąpi obiad.

Jeśli lubisz irlandzki chowder z owocami morza, tutaj znajdziesz podobną intensywność. Zamiast gęstej zupy z cheddarem dostajesz jednak chrupiący placek, a ostrygi są bardziej jędrne niż w wersji z garnka. W małych barach w Hinase menu bywa krótkie. Często ogranicza się do kilku rodzajów kakioko, piwa i sake z regionu.

Sawara i inne ryby z Morza Wewnętrznego

Okayama szczególnie chwali się rybą sawara, która trafia do barazushi, na grilla, do sashimi i lekkich zup. W sezonie smaży się ją nawet w wersjach inspirowanych zachodem, trochę jak lokalne fish and chips. Zamiast octu i gazety pojawia się ryż, świeże warzywa i miska zupy miso.

W wielu menu znajdziesz też inne klasyczne produkty z Morza Wewnętrznego Seto. Są małe sardynki shirasu, węgorze morskie anago, krewetki i sezonowe małże. W porcie można trafić na talerz owoców morza bardzo podobny do tego z irlandzkiego Howth, tylko podany na prostym talerzu, bez sosu tatarskiego i frytek.

Warto zwrócić uwagę na najczęściej spotykane dania z ryb i owoców morza, które pojawiają się w izakayach i przyportowych barach:

• grillowana sawara z solą i plasterkiem cytryny,
• małe sashimi z sezonowych ryb, podawane z ryżem,
• tempura krewetek i warzyw z lokalnych upraw,
• ryż z owocami morza w stylu takikomi gohan,
• zupa miso z małżami z Morza Wewnętrznego Seto.

Dla osób, które lubią porównania, przydaje się prosta tabela zestawiająca kilka znanych smaków z Europy z ich odpowiednikami w Okayamie:

Jakie słodkości z Okayamy warto spróbować?

Po sycącym demi-katsudon czy horumon udon przychodzi pora na coś lżejszego. W Irlandii byłaby to kawa po irlandzku i ciasto z wiśniami, w Okayamie wybór jest inny. Lokalne owoce i tradycyjne słodycze wagashi dają zupełnie inne wrażenia, ale poziom przyjemności jest bardzo podobny.

Owoce z Okayamy

Najbardziej znanym symbolem regionu są białe brzoskwinie. Ich miąższ jest kremowy, bardzo soczysty i delikatnie słodki. Zjada się je na surowo, w deserowych pucharach, a także w formie lodów czy koktajli. Latem wiele kawiarni proponuje całe menu oparte na brzoskwiniach, trochę jak sezon na truskawki w irlandzkich budkach przy drogach.

Drugą wizytówką są winogrona Muscat i Shine Muscat. Owoce mają cienką skórkę, którą bez problemu się je. Często trafiają do parfait, deserów w szklankach i efektownych tart. Zamiast ciężkich kremów pojawia się lekka śmietanka i delikatny biszkopt. Endorfiny gwarantowane, choć kalorii też jest sporo.

Kibi dango i inne słodycze

Jeśli lubisz smakołyki z historią, sięgnij po kibi dango. To małe kuleczki z mąki ryżowej, które kojarzą się z legendą o Momotarō, chłopcu z brzoskwini. Są miękkie, lekko słodkie i często pakowane w estetyczne pudełka. Dobrze sprawdzają się jako pamiątka z podróży, tak jak czekoladowe ciasto z irlandzkiej kawiarni z Galway.

W sklepach przy dworcu i w Kurashiki znajdziesz też inne lokalne słodycze. Są ciastka z nadzieniem z białej fasoli i brzoskwiń, ciasteczka z winogronami, a także lody o smakach typowych dla regionu. Do tego dochodzą modne ostatnio owocowe kanapki z bitą śmietaną, które wyglądają trochę jak deser, trochę jak śniadanie.

W cukierniach i sklepikach z pamiątkami warto rozejrzeć się za produktami, które szczególnie dobrze pokazują słodką stronę Okayamy:

• kibi dango pakowane w ozdobne pudełka z Momotarō,
• parfait z białych brzoskwiń serwowane w sezonie letnim,
• rolady i tarty z winogronami Muscat i Shine Muscat,
• lody o smaku brzoskwini, winogron lub matcha z lokalnego mleka,
• owocowe kanapki z bitą śmietaną i dużymi kawałkami owoców.

Gdzie szukać lokalnych smaków w Okayamie?

Najprostszym miejscem na start jest okolica dworca Okayama Station. W budynku i podziemnych pasażach działa wiele lokali, w których można zamówić barazushi, demi-katsudon, horumon udon oraz zestawy z rybą z Morza Wewnętrznego Seto. To dobre rozwiązanie, gdy przyjeżdżasz wieczorem i nie chcesz już jeździć po mieście. Wystarczy przejść się po food courtach i sprawdzić zdjęcia w menu.

Kolejnym miejscem jest historyczna dzielnica Kurashiki Bikan. W wąskich uliczkach między białymi magazynami znajdziesz małe restauracje z domową kuchnią. Często serwują one zestawy teishoku, w których zamiast standardowego karaage czy ryby z grilla pojawia się coś lokalnego. Można tam trafić na barazushi, ryby z Morza Wewnętrznego Seto, a na deser parfait z brzoskwini albo Muscata.

W lokalnych izakayach przy barze siedzą głównie mieszkańcy, a menu bywa tylko po japońsku. Warto mieć przy sobie kilka zapisanych nazw potraw, na przykład barazushi, demi-katsudon czy kakioko, i po prostu je pokazać.

Jeśli interesuje cię śniadanie, nie spodziewaj się „full Irish breakfast” z boczkiem, black pudding i fasolką. W hotelach biznesowych w Okayamie często podaje się bufet z mieszanką dań japońskich i zachodnich. Możesz zjeść ryż, miso, grillowaną rybę i kiszonki albo tost z dżemem z lokalnych brzoskwiń. W ryokanach śniadanie bywa jeszcze bardziej tradycyjne i świetnie pokazuje spokojniejszą, domową stronę kuchni regionu.

Na koniec warto zajrzeć też na lokalne targi warzywno-owocowe. Tam najlepiej widać, czym żyje kuchnia Okayamy w danym miesiącu. Raz będą to stosy białych brzoskwiń, innym razem skrzynki pełne winogron Muscat. Czasem obok stoisk z owocami stoją małe budki z gotowymi przekąskami, trochę jak irlandzkie stoiska z truskawkami i fish and chips przy nadmorskich miasteczkach.